a parte de un recurrente que los sueños, sueños
son, debería añadir que llevo años batiéndome con las letras que incrustaste en mi bulbo raquídeo, que me da rabia que no recuerdes cuando me abrí la cabeza golpeando contra tu puerta y que no soporto que no quisieras columpiarme, que bailaras con tacones sobre las raíces y que te diera igual, como si no fuera a pasar nada. a parte de reproches concéntricos voy a darte motivos racionales de peso: los sueños son ante todo muy, muy cortos y deben tener un final precoz. voy a ceñirme como si envasara al vacío a esta razón y escribo así y aquí mi punto y aparte mental. anulo mi coacción involuntaria sobre las fases lunares. luna nueva sobre el mar
(deix es bloc, mon amour. que tinguis sort )
m.
viernes, 19 de junio de 2009
jueves, 18 de junio de 2009
Reincidencias
Reincido una y otra vez, constantemente, al cometer el mismo acto. Apenas puedo controlar mis impulsos ingrávidos que me llevan siempre hacia ti. Y, aunque a veces intente controlarme o cambiar de destino, siempre es hacia ti a donde vuelvo. Y ya no sé si me gustaría parar, rectificar, desechar estas viejas costumbres mías o si, por el contrario, me estoy acomodando a esta situación insostenible y prefiero el castigo, dulce, pero castigo.
Olvido lo vivido y reincido. No aprendo de los errores y me creo valiente, nos creo mejores. Trazo tu silueta como un boceto en mis planes más cercanos y te dibujo justo encima de la línea límite de mis síes y mis noes constantes, de mis convicciones poco convincentes y me invitas a dormir. Tendré que volver a reincidir.
a.
martes, 16 de junio de 2009
sense títol
Me tenies contemplant una façana a la una des vespre.
Remugaves des marbre combinat amb tires horribles de plàstic blanc.
Volies opinió i jo te vaig dir que d ’on venc ses cases són de pedra
i sempre donen a un corral petit.
Ets edificis d’aquesta ciutat de gel tan aliena a mi
no m’omplen ses ganes de tu, volia dir-te.
Però sense adonar-me ja me tenies estesa
per damunt ses arquitectures des teu cos,
nedant dins es teus laberints de pedra massissa.
a.
Remugaves des marbre combinat amb tires horribles de plàstic blanc.
Volies opinió i jo te vaig dir que d ’on venc ses cases són de pedra
i sempre donen a un corral petit.
Ets edificis d’aquesta ciutat de gel tan aliena a mi
no m’omplen ses ganes de tu, volia dir-te.
Però sense adonar-me ja me tenies estesa
per damunt ses arquitectures des teu cos,
nedant dins es teus laberints de pedra massissa.
a.
viernes, 12 de junio de 2009
tormenta sobre el mar
creces dentro de mí. siento como te expandes constante y ni siquiera puedo entender que eso sea posible. ya no cuento las noches por días ni los meses ni los años. creo que ahora sólo grabo relámpagos y ausencias y acantilados. bocas en este cuento de incendios provocados como sonorosísimas semillas enlatadas disipando dudas, navegando nanas, morirán sin germinar
m.
m.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)
